حدیث

مقاله

فاصله بین عقد و عروسی

قدیم رسم بود که عقد و عروسی باهم انجام می‌شد و زن و شوهر بلافاصله بعد از عقد سرخانه و زندگی‌شان می‌رفتند ولی از چندین سال پیش تا امروز، به تدریج فاصله بین عقد و عروسی زیاد شد و حالا ما شاهد طولانی‌شدن دوران عقد حتی تا سه سال هم هستیم. طولانی‌شدن این دوران بیش از یک حد می‌تواند بسیار مخرب و تهدیدکننده باشد و کوتاه‌بودنش هم فرصت شناخت کافی را از طرفین می‌گیرد.

بعد از اجراى صيغه عقد، دختر و پسر، زن و شوهر مى شوند، شرعاً و قانوناً همه آثار ازدواج بر آنها مترتب مى شود. از آن زمان همه مخارج زن، از قبيل خوراك و پوشاك و مسكن و دارو و دكتر همه بر عهده داماد مى باشد. ولى مرسوم چنين است كه زن قبل از عروسى مطالبه نفقه نمى كند و شوهر هم نمى پردازد ولى اگر مطالبه كرد بايد پرداخت شود. 
مرد نيز در اين زمان حق هرگونه تمتع مشروع را از همسرش دارد ولى مرسوم چنين است كه تمتع مخصوص زناشويى را تا شب عروسى به تأخير مى اندازند، بهتر هم همين است. 
غالباً بين عقد و عروسى مدتى فاصله مى شود. اقوام و ملل در اين فاصله عادات و رسوم مختلفى دارند: در بعضى طوايف در اين فاصله زن و شوهر را از ارتباط و ملاقات هم، حتى شديدتر از سابق محروم مى باشند و تا شب عروسى يك ديگر را نخواهند ديد. اما در بين اغلب مردم مرسوم است كه دختر و پسر، در فاصله بين عقد و عروسى، كم يا بيش ارتباطى برقرار مى سازند. هر هفته يا پانزده شب يك مرتبه، يا كمتر يا بيشتر، داماد به منزل عروس مى رود و شبى را در آن جا توقف مى نمايد. گاهى هم خانواده داماد عروس را به منزل دعوت مى كنند و يك يا چند روز از او پذيرايى مى كنند. 
به هر حال اين رسم بر رسم اول مزيت دارد، زيرا بهتر است زن و شوهر قبل از عروسى بهتر و بيشتر يك ديگر را بشناسند و با اخلاق و روحيات همديگر آشنا شوند و براى تأسيس كانون خانوادگى آماده تر گردند. اين درست نيست كه يك دختر و پسر بى تجربه و ناآگاه، و بدون اندك آشنايى قبلى، شب عروسى يك ديگر را ملاقات كنند و در چنين وضع مبهم و تاريكى زندگى را آغاز نمايند. من صلاح مى دانم همه خانواده ها به پسران و دختران اجازه دهند در فاصله بين عقد و عروسى ارتباط و ملاقات داشته باشند، هم از تمتعات مشروع برخوردار گردند، هم با افكار و روحيات و اخلاق هم آشنا شوند و خود را براى آغاز زندگى زناشويى آماده سازند. با مسافرت هاى كوتاه آنان نيز موافقت كنيد، زيرا براى انس و شناخت بيشتر مفيد است. به هرحال فاصله بين عقد و عروسى دوران بسيار مهم و شيرين و سرنوشت سازى است، خاطرات آن زمان غالباً فراموش نمى شود. 

برای شکل‌گیری هر رابطه‌ای که قرار است منجر به ازدواج شود باید سه مرحله را طی کرد تا به تصمیم نهایی رسید. مرحله اول آشنایی، مرحله دوم شناخت و در نهایت تصمیم‌گیری.
آشنایی دو شخص در مهمانی‌های خانوادگی یا دانشگاه اتفاق می‌افتد و خیلی مسأله سختی نیست. تمام بحثی که ما در مقوله ازدواج داریم، بحث شناخت است یعنی همان دومین مرحله‌ای که فرد نیاز دارد تا به تصمیم‌گیری درباره ازدواج برسد.
در اغلب اوقات پیشنهاد من به خانواده‌ها این است که نیازی نیست قطعا فرد در زمان عقد به این شناخت برسد و می‌توان قسمتی از شناخت را قبل از عقد رسمی و قانونی به‌دست آورد. چرا که در آن زمان اگر مشکلی وجود داشته باشد نیازی به طلاق نیست. 

در بحث شناخت لازم است که ما انگیزه‌های خودمان را برای زندگی مشترک بشناسیم و بدانیم برای زندگی مشترک آماده هستیم یا نه. زمانی‌که من در مشاوره‌هایم برای اشخاص در نظر می‌گیرم و توصیه می‌کنم معمولا بین 6 تا 12 ماه است. البته این زمان از روز اول آشنایی شروع می‌شود نه صرفا بین عقد و عرسی. دلیل اینکه من روی زمان 6 تا 12 ماه تاکید می‌کنم این است که معمولا در روابط چند هفته اول به رودربایستی داشتن بین طرفین می‌گذرد و هر دو سعی می‌کنند خودشان را خوب و مثبت جلوه دهند.
اما تقریبا بعد از سه چهار ماه است که اشخاص در موقعیت‌های مختلف خود واقعی‌شان را نشان می‌دهند. در دوران بین عقد و عروسی بهتر است زوج با نظارت خانواده به سفر برود، آداب معاشرت شخص و نحوه برخوردهایش را محک بزند تا شخص در محیط واقعی رفتارهای واقعی‌اش را بروز دهد.

فرآوری: خانواده برتر

  • دیدگاه‌ها

0 دیدگاه‌ها

Top