حدیث

مقاله

طمع

از جمله صفات ناشایست که در اسلام مورد سرزنش واقع شده است طمع است. طمع به معنی امیدی نامطلوب برای دستیابی به چیزی می باشد. مصداقی از طمع، امید داشتن به همسری ثروتمند است که مال فراوان او نصیبش می شود و ...

طمع داشتن به داشته های دیگران، آثار ناگوار و جبران ناپذیری در بردارد. فرد طمعکار کرامت خود را از دست داده و مطیع دیگران می شود او همواره چشم امیدش به دستان دیگران است و همواره خود را خوار و ذلیل می کند.

طمع موجبات انحراف عقل و زائل شدن ذهن را فراهم و فرد را دچار تزلزل می کند. طمعکار به  داشته های خود قانع نبوده و در جست و جوی چیزهایی است که متعلق به دیگری است . سیری ناپذیری او باعث می شود تا هیچ لذتی از زندگی نبرده و زندگی را به کام خود و دیگران تلخ کند.

بهتر است فرد کمی بیندیشد و بدون دلیل به چیزی که متعلق به او نیست چشم نداشته باشد و انسانیت خود را زیر سؤال نبرد. به جای اینکه امیدش به دیگران باشد بهتر است به خداوند امید داشته باشد و با تلاش از او برای رسیدن به خواسته هایش کمک بخواهد همانگونه که بارها شنیده ایم «از تو حرکت از خدا برکت.»

 

  • دیدگاه‌ها

0 دیدگاه‌ها

Top